Tijdens wedstrijd plak ik drie keer

De dertig jaar is gepasseerd, maar sleet heeft nog geen vat gekregen op het lichaam, want dat oogt afgetraind, de reflexen zijn nog vlijmscherp, en het voetenwerk flitsend. Wedstrijden speelt hij voor een Rotterdamse topclub en trainen doet hij ondermeer op zijn zolder. Nog steeds is Merijn de Bruin hongerig naar balletje en batje. Dat hij tot de beste acht spelers van het land behoort, is niet alleen zijn verdienste maar ook gebrek aan doorstroming en slecht bondsbeleid.

Tafeltennis boeit hem nog steeds, en dat is maar goed ook, want anders is net niet vol te houden om dagelijks urenlang een duel met een celluloid balletje aan te gaan. Die gedrevenheid heeft hem een mooie carrière bezorgd. Maar in de prijzenkast van Merijn de Bruin, 31 jaar, ontbreekt nog steeds die ene hoofdprijs, die van nationaal kampioen in het enkelspel.
Een paar jaar geleden lag de titel voor het grijpen. In de beslissende game tegen Trinko Keen stond De Bruin voor maar liet de winst door zijn vingers glippen. Zo’n kans krijgt de TNO-medewerker niet zo snel meer, tenzij hij een trainingskamp in China opslaat: waar tafeltennis als een nationale religie beleden wordt. Voor dat bewuste kampioenschap was De Bruin naar het Rijk van het Midden afgereisd waar hij drie maanden doorbracht bij een provinciaal team, die volgens hem nog altijd beter was dan de top in Nederland.
In groepsverband werd er twee keer per dag getraind. Maandenlang verkeren in de wereld van bal, batje en anders niet, dat is het uiterste vragen van een mens. Maar niet als je zo als De Bruin gek bent van het spel. ,,Of het saai was? Niet op de manier zo als zij dat doen. Spelen werd afgewisseld met fitness, dus je stond niet alleen maar achter de tafel. Ook de grote differsiteit aan speltypes voorkwam eenzijdigheid. Ik kwam sterker terug en speelde beter dan ooit. Ik had alleen de pech dat het kampioenschap een paar weken later was. Het trainingseffect was een beetje weg. Ik heb de kans gehad om kampioen te worden, maar in de beslissende game tegen Trinko Keen heb ik het laten liggen. Heel frustrerend.’’
Dat Chinese spelers tot de beste ter wereld behoren, komt niet alleen door de Spartaanse leefwijze en de macht van het getal maar ook door het spelmateriaal: het geheimzinnige rubber, waar je al een voorsprong mee had voor dat er een bal geslagen werd. De Bruin denkt daar iets anders over. ,,Dat rubber is een mythe. Ik heb uit het Verre Oosten veel materiaal meegenomen en speel er ook mee. Maar Chinees rubber is uitermate geschikt voor de effectsituatie. Ik heb daar niet veel aan want mijn spel is gebaseerd op snelheid, voetenwerk en direct aan de tafel staan. Wat ik wel doe is dat rubber tijdens een wedstrijd een paar keer vervangen. Dan haal ik het eraf en plak het weer op mijn batje. Door dat lijmen gaat het een stuk sneller. Maar na een tijdje verdwijnt dat effect.’’
Dat De Bruin met zijn eenendertig jaar nog aan de top staat is knap maar ook tekenend voor het peil van het vaderlandse tafeltennis. Hij zelf erkent dat ook. ,,Er komen geen jonge spelers door dat heeft ook te maken met het beleid van de bond. Het is trouwens een goede zaak dat veel Chinese spelers in de Nederlandse competitie uitkomen. Veel spelers kunnen daar van leren.’’
Ooit kende Amsterdam een sterke en goed gesponsorde club, maar met het verdwijnen van Tempo Team is de teloorgang ingezet. Spelers als Merijn de Bruin moesten hun heil elders zoeken. ,,Ik werd gevraagd om bij Rotterdam te komen spelen. De club is landskampioen en heeft een goede sponsor. Ik ben de enige topspeler met een volledige baan. Ik werk bij het TNO in Delft. Ik steek zo een vijfentwintig uur in de sport, waarbij ik twee keer per week naar Rotterdam ga. Voor de rest train ik veel thuis.’’
De laatste opmerking is er een van grote raadsels, want hoe flikt een topper als de Bruin het om thuis in vorm te blijven? Gemakkelijk! Om met een voltijdbaan op topniveau te blijven heb je het volgende nodig: een grote zolder, een tafeltennistafel, een ballenmachine én een liefdevolle broer genaamd Remco. Vooral de laatste speelt een grote rol, want traint Merijn meerdere keren per week. De broertjes De Bruin gaan een demonstratie geven. Op zolder haalt Remco uit een bak ballen die hij hard en snel op Merijn toeslaat. ,
,Remco brengt allerlei variaties aan en ramt de ballen sneller dan in een wedstrijd,’’ roept een zwetende Merijn. ,,De automatisme en reflexen worden er zo ingestampt.’’ Ook de ballenmachine wordt vuurklaar gemaakt. Met de snelheid van een mitrailleur en in verschillende standen vliegen de balletjes over tafel. ,,Als ik dat allemaal niet had, dan had ik nooit op niveau kunnen blijven,’’ roept hij tussen twee slagen door. Tafeltennis is niet alleen fysiek maar ook mentaal. Volgens De Bruin was de begeleiding van de bond minimaal. Alles heeft hij zelf moeten ontdekken. ,,Ik speel nu tactischer en beter dan vroeger. Ik heb alles zelf moeten uitzoeken. Dat was een proces waar ik jaren mee verloren heb.’’
En dan is er nog die ene cruciale vraag: hoe vaak heeft De Bruin al met de buren ruzie gehad? ,,Nee niet een keer. De buren zijn mijn vrienden en hebben totaal geen last het geluid van die balletjes. Ik heb alles goed geïsoleerd.’’

geplaatst: Amsterdams Stadsblad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: