Steinweg gehard terug uit Amerika

Zaterdag wordt het Open Europees en Nederlandse kampioenschap indoorroeien gehouden wat staat voor bruut geweld aan de roeitrekmachine. Ruim duizend Nederlandse en driehonderd roeiers uit het buitenland gaan in de Sporthallen Zuid een gooi naar de titels doen. Amsterdamse Merel Steinweg is daar een van, en als gewezen juniorenwereldkampioene, samen met Ellen Maas bij de twee zonder, heeft ze een naam op te houden.

Als een jong en onbevangen roeister ging ze naar Amerika om een jaar later als volwassen vrouw terug te komen. Als ze er toch iets van geleerd heeft is het wel dat mooie plannen nooit uitkomen maar ook hoe ze het daar gepropageerde roeien niet wil ervaren. Onverbiddelijke en hardvochtige levenslessen die Merel Steinweg, 19 jaar, kreeg op de Universiteit van Ohio waar ze als wereldkampioene bij de junioren zich vorig jaar september aan meldde om te studeren en te roeien.
Het is allemaal anders gelopen dan de Watergraafsmeerse had verwacht. Drie weken na aankomst bleek ze de ziekte van Pfeiffer te hebben. Geroeid werd op halve kracht. Kennis maken met de keiharde Amerikaanse sportbeleving was voor Steinweg een confronterende ervaring. Komend uit het warme nest van roeiclub WillemIII kreeg ze te maken met het begrip coach, en die is op een Amerikaanse universiteit de ongekroonde onderkoning. Zijn wil is wet en dan moet je als mondige Amsterdamse meid vooral niet proberen mee te denken met diens beleid want dat wordt niet in dank afgenomen.
,,Het roeiklimaat is daar sowieso heel anders dan hier in Nederland. Er wordt daar alleen met achtten geroeid. Alles doe je met dat team gezamenlijk en tijdens je studie zijn dat je vrienden voor het leven. Door mijn ziekte kon ik niet meer roeien en dan val je letterlijk uit de boot. De coach was wel begripvol maar het gaat hem uiteindelijk toch om de prestaties die de naam van de universiteit hoog houden en dus ook die van hem.’’
Na zes maanden kwakkelen was Steinweg weer in staat om een roeiriem ter hand te nemen en de trainingen werden hervat. Als regerend wereldkampioene bij de ‘twee zonder’ heb je een naam op te houden, wil je jezelf bewijzen maar ook de verantwoording nemen. ,,Bij de trainingen werden video opnames gemaakt. Ik vond, en vind dat nog steeds heel normaal, om dat met de coach te bespreken en stapte zijn kantoor binnen, maar dat werd niet in dank afgenomen. Dat was hij helemaal niet gewend. Ik ben een mondige Amsterdamse en ook nog eens een ‘Montessori kind’ en wil altijd vragen naar het hoe. In de States heeft een coach zijn eigen plan en dat moeten wij zien te halen, en nergens mee bemoeien, terwijl hier een trainer samen met de roeiers een plan opstellen.’’
Het gesprek vindt plaats in een café-restaurant, midden in de Watergraafsmeer, waar Steinweg een gloeiend hete kop chocolademelk probleemloos naar binnen werkt. Onder de tafel staat een sporttas en om haar pols gloort een hartslagmeter. Er staat die middag nog een training op haar programma. ,,Afgelopen september ben ik weer voluit begonnen met de trainingen en om in dat ritme van negen keer per week te komen viel niet mee. Ik roei nu bij de senioren en zit in de skiff en had twee weken geleden mijn eerste wedstrijd, dat was de Hel van het Noorden, een race over zes kilometer. Dat zes kilometer zó lang is was ik ook vergeten, ik mis nog de wedstrijdhardheid.’’
Waarom Merel Steinweg de skiff verkiest boven de ‘twee zonder’ en waarom alleen en zonder vriendin Ellen Maas? Dat heeft te maken met brandende eerzucht: de brandstof van een topsportster. ,,Het is geen traditie om na een wereldkampioenschap gezamenlijk door te gaan. In goed overleg zijn we uit elkaar gegaan en zijn beide gaan skiffen. Dat is toch een vorm van bewijzen dat je het alleen ook kunt. Overigens vind ik boordroeien (roeien met één riem en meerdere in een boot: red.) ook heel leuk.’’
Wat verwacht de studente verpleegkunde van het komende kampioenschap indoorroeien en heeft dat wel met roeien te maken? Want ‘ergometeren’ is niets anders dan trekken aan een stuk touw wat heel anders is als de geneugte én de elementen van de Amstel al varend te ondergaan.,,Inderdaad, de ergometer is niet echt roeien. Wat het verschil is? Je mist het bootgevoel. Op het water kan je de concurrentie zien maar op een ergometer zie je alleen maar een klein computervenstertje voor je. Maar de wedstrijden zijn er niet minder spannend om en het is een mooie manier om de winter te overbruggen.’’

geplaatst: Amsterdams Stadsblad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: